جای خالی آفتاب

سلام

اميدوارم حال شما خوب باشه. بله با شما هستم كه الان دارين

مطالب اين وبلاگ رو نگاه مي كنيد.

مي خوام شما رو ببرم به دنيا خودم.

مي خوام قفل دلم رو باز كنم و داخلشو باهم به نظاره بنشينيم.

فكر مي كنم نه مطمئنم كه يك چيزايي

پيدا مي شه كه براتون جذاب و مفيد باشه.

مي خوام از چيزهايي حرف بزنم كه فقط خدا ميدونه.

هميشه به اون گفتم مخصوصا اينكه

وقتيكه كنار خونش رفتم .اون لحظه

هرگز از يادم نميره.وقتي با لباسه احرام بيرون حرم نشته

بوديم و مدير كاروان مي گفت وقتي وارد

حرم مي شيد تا لحظه ايكه به صحن اصلي

ميرسيد چشاتونو به زمين پايين پاتون بدوزيدوقتيكه رسيديم

داخل صحن من بهتون ميگم بعد مي تونيد سر

تونو بالا بياريدو نگاه كنيد به خانه معبود خودتون ....

آره راه افتاديم به سمت خانه يار . من فقط سنگهاي كفپوش رو

مي ديدم .از چند پله بالا رفتيم

بعد از كنار چند ستون رد سديم و

سپس از چند پله پايين رفته وناگهان مدير كاروان گفت باستيد

و نگاه گنيدآره سرم رو بالا آوردم ديدم

خانه معبودم رو .چنا عظمتي در آن لحظه روبرو

وجود من شكل گرفته بود كه نا خداگاه سر تعظيم پيش خالقم

بر زمين نهادم و گريستم و...........

الانهم كه مي نويسم اشك در چشمانم حلقه زده و

به ياد اون لحظه با شكوه ميا فتم .

اندوهگینم

بخاطر امروزی که رفت و تلخی اش ماند

انگار این شب هیچوقت تمام نمی شود

هیچ شوقی برای صبح شدن ندارم

می خواهم پرواز کنم

پرواز که نه

می خواهم بروم

تک و تنها که فقط من باشم و جاده

از در تاریکی نشستن بیزارم

اما می دانم هیچگاه عاشق نور نخواهم شد

این روزها احساس می کنم قفسم تنگ شده

در آتشی می سوزم که شعله هایش یخ زده است

تشنه ام

تشنۀ جرعه ای آزادی

نه آزادی از بند

آزادی از خود

من دچار مرگم

همیشه ثانیه است که مرا در هجوم وقت می کُشد

و همیشه عمل است که مرا به فکر وا می دارد

تا فکر، مرا به عمل

من زادۀ دردم

بی آنکه بخواهم و بدانم غرق در هیچم

چه کسی وقت غرق شدن با فکر نجات یافت؟

من حتی توان دست و پا زدن هم ندارم.

Happy   Valentine’s     Day

دريچه باز قفس، بر تازگي باغ ها سر انگيز است.

اما، از جنبش رسته است.

وسوسه چمن ها بيهوده است.

ميان پرنده و پرواز، فراموشي بال و پر است.

در چشم پرنده قطره بينايي است:

ساقه به بالا مي رود. ميوه فرو مي افتد. دگرگوني غمناك است.

نور، آلودگي است. نوسان، آلودگي است. رفتن، آلودگي.

پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است.

چشمانش پرتو ميوه ها را مي راند.

سرودش بر زير و بم شاخه ها پيشي گرفته است.

سرشاري اش قفس را مي لرزاند.

نسيم، هوا را مي شكند: دريچه قفس بي تاب است.

از مجموعه اوار افتاب............................................................ سهراب

امروز حس عجيبي دارم

         خيلي دوست دارم حرف دلمو رو كاغذ سفيد بيارم

ولي نميتونم توانش روندارم

 حتي قلم هم از دست من خسته است

نمي گذاره طرح دلتنگي هامو بكشم .

نميدونم چه حسيه كه از ته وجودم داره داد ميزنه 

كه روزگار از دستت خسته است .

دیگر بس است پونه از سفر بیا
بغض تمام پنجره ها در غمت شکست
چشمم به حرمت غم تو تا سحر گریست
 در ساحل عبور تا صبحدم نشست
در کوچه های حادثه تنها شدن بس ست
دیگر برای عاطفه هم طاقتی نماند
رفتی و آن قناری زیبا و مهربان
یک نغمه هم برای دل عاشقان نخواند
 با دیدن طلوع دو روح همیشه سبز
 قلبم برای تازه شدن تنگ می شود
تو رفته ای و نقره مهتاب آرزو
از غصه غروب تو کمرنگ می شود
یک شب به احترام دل عاشقم بیا
مرد از غمت ستاره دل آسمان من
هر شب کنار پنجره تنها نشسته ام
شاید بگیری از دل رویا نشان من
از آن زمان که رفته ای از کوچه باغ عشق
در چشم یاس عاطفه باران گرفته است
جرم تو بی گناهی و اندوه تو بزرگ
صبر و قرار از دل یاران گرفته است
رفتی و دل به یاد نگاه بهاریت
در آرزوی یک تپش عاشقانه است
امواج سرخ دیده دریایی دلم
غرق نیاز و حسرت و اشک بهانه است
 روحم فدای خستگی چشم عاشقت
جرم تو مهربان شدن و بی ریایی شدن
تنها گناه آن دل دریایی تو بود
 یک روز محض خاطر گل ها فدا شدن
اما بدان فرشته من در جهان عشق
دست غریب لاله فشردن گناه نیست
اینجا هنوز مثل نگاهتو هیچ کس
تسکین درد یاسمن بی پناه نیست
حس لطیف و آبی باران انتظار
تنها بلوری از دل بی انتهای تست
سوگند آسمانی دل های مهربان
هر شب به احترام شکفتن برای تست
دیگر بس است پونه من از سفر بیا
پیوند عشق با این دل شیدا همیشگی ست
دیدار با طراوت چشمانت ای بهار

آبرو دست من افتاد اما آبروي من را خريد  مادرم ام اللبنين شد نزد زهرا رو سفيد گرچه با صورت به مهر كربلا كردم سجود  آبرويم را همين يك سجده در عالم خريد  سجده اي كردم به روي مهر لبهاي حسين   كه صداي ذكر آن را زينب از خيمه شنيد  بي وضو و بي تيمم بود گرچه سجده ام       فاطمه جاي تيمم دست بر رويم كشيد  تا صدا كردم اخا ادرك اخا ديدم حسين                 دستهايش در كمر بود و به مقتل مي دويد  تا سرم را روي زانو زهرا گرفت  اشك پاك ديده اش بر چشم خونبارم چكيد  تا نگاهم خورد بر رخسار سيلي خورده اش          چادر خود را به روي صورت نيلي كشيد

يا ابو الفظل (ع)