جای خالی آفتاب

به گمان تا بی نهايت خسته خواهم ماند و تنها

بی ترانه بی اميد و بی سرور

سرد و تاريک در فراسوهای دل

تا نهايت خسته خواهم ماند و خواهم خواند

راستـــــــــــــــــــی......

به ياد می آوري؟

روزی كه ماهی ها مردند،

و قناری برای هميشه خاموش ماند،

روزی كه شب را اسير خود كرد

و ستارگان مهتاب را تشييع كردند.

آن روز را به خاطر بسپار،

برايش مراسمی بگير

شمعی روشن كن

عكس ياسهای پژمرده را روبان سياه ببند.

و مرا هم صدا كن.....

طلوع تلخی ها را آواز سازيم

و بخوانيم

صدايم كن تا

غم كوچ احساسمان را با هم قسمت كنيم.

اگر صدايم كردی و نيامدم

بدان كه پی عكسی از خودم می گردم و

تكه روباني.....

• ^{وقتی عشق می آيد كسی نمی بيند ولی وقتی ميرود همه می بينند .اگر در زندگی چاره ای جز سوختن نداری بسوز اما مثل شمع؛ نه مثل سيگار بد ترين شكل تنهايی آن است كه در كنار او باشی و بدانی كه هرگز به او نخواهی رسيد از همه اندوهگين تر شخصی است كه از همه بيشتر بخندد .وقتی دهكده ای می سوزد دودش را همه می بينند اما وقتی قلبی می سوزد كسی شعله اش را نمی بيند .}

دلافکری به حال غصه ها کن                       بیا غمهای کوچک را رها کن

بگرد از بین غم ها ای دل ای دل                   غم خوبی برایم دست وپا کن

شاید هر کسی که این دردنامه را میخواند از تلخی زبانم گرفتگی دلم و شکستگی قلمم ازاری ببیند!

ولی باید صاحب درد باشی تا درد یک دردمند را بفهمی!

همیشه از بی درد بودن رنج می بردم و دوست داشتم همیشه یک درد را برای خودم داشته باشم و با ان زندگی کنم. میدانم که بی دردی خود یک درد است و هیچ وقت نخواستم بی درد زنده بمانم! چرا که وقتی درد باشد انسان دنبال طبیب می گردد و از او دوا می خواهد و چقدر دنبال طبیب گشتن لذت بخش است. همینکه می دانی باید منتظر کسی باشی و بالاخره یک نفر هست که دستش شفاست نگاهش ارامش بخش است. ومی دانی او می اید.........ووقتی او بیاید دیگر دردی نمی ماند غمی وجود ندارد هر چه هست دوا وشفاست.

این چند خط را برای او می نویسم:

فقط برای او که غزل گمشده زندگی من است و من باید هر شب ابیات فراقش را سطر به سطر در حسینیه دلم مرور کنم! فقط برای او که احساس میکنم عاشقی با او درد بی درمانی نیست! عاشقی با او بی سرو سامانی نیست!عاشقی با او یک زندگی دوباره است!

امشب چقدر از تو دورم و چقدر مهجوروغریب در سپیدی کاغذ دنبال یک روزنه می گردم تا خودم را به تو برسانم و تو چقدر به من نزدیکی!امشب گرمایت را حس می کنم

خسته شدم از این همه بی عاری......از خودم......از این دل هزارو یک رنگ و هزار گوشه!قلبم از تنهایی تیر می کشد و ناله سر میدهد.برای سکوت دلم دارم خودم را سرزنش میکنم ای کلش صدای شکستن دلم را می شنیدی تا شاید کمی درد این پر هیاهو کم میشد.چرا نمی ایی واین فراق را تمام نمی کنی!چندبهار دیگر از این عمر باقی مانده. به خدا رسم عاشق کشی این نیست!

راستی برای چه بیایی؟!...

برای که بیایی؟!...

برای من !برای ما!برای این دلهای سخت و افسرده و یخ زده؟!

چرا مردم وقتی بهم می رسند از حال تو نمی پرسند؟چرا بهم نمی گویند: تازگی از شما چه خبر؟ تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد             حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

چرا روزنامه ها از تو خبری نمی نویسند؟

چرا دیگر جمعه ها در دروازه ی شهر کسی به انتظارت نمی ایستد؟

چرا کسی برای امدنت نذر نمی کند؟

چرا وقتی به هیات ما می ایی امدنت را کسی نمی بیند؟

چرا عطرهایمان بوی عطر تو را نمی دهد؟

چرا وقتی به ما سلام می کنی کسی جواب سلامت را نمی دهد؟

چرا دلم قفل شده ودیگر با بردن نامت نمی لرزد؟

چرا صدای گام تو را که می ایی نمی شنوم و چرا طلوع دل انگیز یک صبح که تو می ایی را انقدر باید به انتظار نشست سوخت و ساخت تا تو بیایی!

دلم شور می زند...دلم پر اشوب است..دیگه دیر شده دارم از دست میروم می ترسم تو بیایی و من نباشم

دیگر قلم نمی تواند کمکم کند.بس است کاغذ سپید نمناک شده است.

چشمم امان دلم را بریده اند و مجال نوشتن نمی دهند سلام مرا به مادرت برسان همین و بس

هیچ وقت برای رفتن دیر نیست....

بمان و ماندن را تجربه کن

سفر چیزی نیست که با بستن یک چمدان بتوانی تمام غربت را داخلش جا بدهی

تو باید با شقایق وداع کنی

باید ریشه ی تمام علایقت را از زمین بکنی

باید احساس دوست داشتن را به گورستان ابدی تمام عشقهای پاک بفرستی

همیشه دل بستن آسان است و چه سخت دل بریدن

روح تو وسیع تر از آن است که دیگر مرا دوست نداشته باشد

و قلب من کوچکتر از آن است که تو را فراموش کند

کسی تو را صدا می زند

آهنگ سفر دارد

اما تو فقط وفقط به خاطر کسی که روزی دستهایش را گرفتی

می مانی

تو معنای تمام حرفهای آسمان را می فهمی

پس بمان و تفسیر کن آن چه را که آسمان روز رفتنت

برایت خواهد خواند...

نمی دانم به چه فکر کنم و در یک زمان به خیلی چیزها فکر می کنم من خودم می دانم این تلاطم و این حالت متعلق به زمان تغییر است من دارم خودم را می شناسم یا این که خودم را دارم پیدا می کنم چون برای پیدا کردن معبود اول باید خودم را بشناسم ولی برای این شناخت از مراحل سختی باید بگذرم و این گذر همراه با تلاطم فکری است تمی توانم یک جا بایستم همه اش در حال رفتن هستم درام وجود تو را احساس می کنم، با شناخت خودم دارم به تو می رسم، خدایا من را قبول کن به بندگیت، دلم می خواهد فریاد بزنم اما صدایم در نمی آید، دلم می خواهد با مشت به در و دیوار بکوبم ولی جراتش را ندارم، دلم می خواهد با تمام وجود تمام کسانی را که دوست دارم در آغوش بگیرم و زار زار گریه کنم، دلم می خواهد شب ها وقتی که همه خواب هستند بنشینم و با خدا صحبت کنم.

دردهایی درونم است و رازهایی در سینه دارم که فقط خودم می دانم و خدایم.

خدایا تو به همه مسایل آگاهی برای همین تو کمکم کن تا رازهای درون سینه ام را بر ملا کنم و تمام دردهای درونم را بیرون بریزم.

خدایا لذتی که در بخشش است در انتقام نیست پس کمکم کن که به دیگران یاد بدهم که ببخشند تا بخشیده شوند.

خدایا!

تنها تو هدایتم می کنی و تنها از تو یاری می جویم

خدایا

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن

ز غم های دگر، غیر از غم عشقت رها کن

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن

امشب به تو فکر ميکنم در خلوت بي خوابي ام

حتي اگر عاشق تو بودن اشتباه است

قلبم مرا مجبور ميکند که اشتباه کنم

چون در وجود تو گم شده ام

و طاقت اين را ندارم که در کنار تو نباشم

هر چه دارم فدا ميکنم تا بتوانم تنها يک شب ديگر در کنار تو باشم

حاضرم جانم را به خطر بندازم

تا تو را در کنار خود حس کنم چون تحمل اين را ندارم

که با خاطره اهنگمان زندگي کنم

هر چه دارم امشب فداي عشق تو ميکنم

اياتو ميتواني احساس مرا درک کني؟

که در خيال به چشمان تو نگاه ميکنم و ميتوانم تو را در ذهنم به وضوح

روشن و رخشان ببينم

در حالي که تو بسيار از من دور هستي

مانند ستارهاي در دور دستها که ارزويم را به ان ميگويم

صدای قلبم رو خيلی وقته نشنيدم

يادمه يه روزی مامان بزرگم بهم گفت : ميدونی انسان کی صدای قلبش رو ميشنوه؟

گفتم : نه مامانی

گفتش : وقتی حس کنه عاشق شده

وقتی کسی که عاشقشه رو می بينه

وقتی که صداش رو می شنوه

وقتی دستای کسی رو ميگيره که اگه روش غبار بشينه دلش می ترکه

وقتی منتظره

وقتی که چند روزی اون رو نديده

وقتی که بی اختيار شبا وقتی به اون فکر ميکنه اشکاش گونه هاش رو تر ميکنه

اون موقع است که صدای قلبش رو می شنوه

حالا که خيلی وقته نه صداش رو شنيدم نه منتظر ش وايسادم نه دستاشو گرفتم می فهمم که چرا صدای قلبم رو نمی شنوم.